Geri dönün iyi İnsanlar..

8/8/2007 - YANILMIÅžIM ...

YANILMIÅžIM..    Bazı  ÅŸeylerde  yanılıyor  insan..  Ne  kadar  Ã¶züne  inmeye  Ã§alışsa  da  hayatın..duyguların.  Yanlış  yapabiliyor  insan.    Yanlış  düşünebiliyor.  Yanlış  algılayabiliyor.  Yanlış  tespit  edebiliyor..  Yanlış  deÄŸerlendirebiliyor.    Discovery’de  bir  program  seyrederken  aklıma  geldi  bütün  bunlar.  Herkesi  kendi  deÄŸerlerimiz  içerisinde  deÄŸerlendirme  hatasına  düşebiliyoruz  Ã§oÄŸu  zaman.      Sizin  için  Ã§ok  basit  olan  bir  iÅŸ,  baÅŸkası  için  Ã§ok  zor  olabiliyor.    Sizin  için  fikir  kırıntısı  mertebesine  alınmayacak  bir  düşünce,  Bir  baÅŸkası  için  labirent  karmaşıklığına  ulaÅŸabiliyor.    Sizin  deÄŸer  vermediÄŸiniz  bir  duygu,  Bir  diÄŸeri  için  hayatın  anlamı  olabiliyor.    Venedik’te  yaÅŸayan  genç  bir  Ã§ifti  gösteriyor.  30  yaÅŸlarında  bir  Ä°talyan  Alessandro.  Karısı  ve  2  Ã§ocuÄŸu  var.Biri  5-6  yaÅŸlarında,biri  kucak  bebeÄŸi.  “Bütün  umudumuz  Alessandro’nun  yapılacak  gondolcu  olma   sınavını  kazanabilmesi..”    diyor  eÅŸi.  “Aman  ne  büyük  bir  amaç..!!  Ne  mühim  bir  iÅŸ..”  diye  geçiyor  içimizden.  Ama  onların  yaÅŸamlarının  gidiÅŸi  buna  baÄŸlı  imiÅŸ.  Her  sene  Venedik’te  onlarca-yüzlerce  insan  bu  sınava  girer,2-3   kiÅŸi  alırmış  ehliyeti.  “Bu  sınavı  kazanamazsa  hayatımız  Ã§ok  zorlaÅŸacak.Geçinemeyiz  yoksa..”  diyor  karısı..  “Burada  yaÅŸam  Ã§ok  pahalı..Gondolcu  olabilirse  Alessandro,ancak  o  zaman  kalabiliriz  burada..”    Yıllar  Ã¶nceye  götürdü  bu  görüntüler  beni..  Mahalle  arkadaÅŸlarımızın  olduÄŸu  dönemler.  Biz  ,verileri  ve  baÅŸarıları  yüksek  olan  biriyiz.  Ä°lk  okuldan  beri  sırtımız  okÅŸanmış,  Parmaklar  bizi  iÅŸaret  etmiÅŸ  Ã§oÄŸu  zaman.  Hep  ilk  Ã¼Ã§Ã¼n  beÅŸin  içinde  olmuÅŸuz,  bazen  de  ilk.  Lise  bitmek  Ã¼zere..  Meslek  olarak  onu  mu  seçelim,bunu  mu  arayışındayız  hafiften.  Yani  ”  Neyi  kazanabiliriz  Ãœniversite  sınavında?”  gibi  bir  soru  yok..  Parlak  bir  geçmiÅŸ,Atatürk  lisesi  fen  kolu  mezuniyeti..  Ne  olalım..  Doktor  mu?..  Hariciyeci  mi?..  Mühendis  mi?..    Ee  veriler  bunu  tabii  olarak  söyletiyor.  Burası  sanal  bir  yaÅŸam  olduÄŸu  için  de,övünmeden,  realite  olarak  yazıyorum  bunları..  Bu  yaÅŸtan  sonra  Ã¶vünsek  ne  olur,gerinsek  ne  olur  burada?  Belki  yazdıklarımızdan  bir  ÅŸeyler  kapan  olur,  Veya  tekrarda  biz  bir  ÅŸeyler  yargılarız  kendimizde..    Neyse,  bir  arkadaşımız  var,adı  Necip.  Orta  boylu,az  Ã§elimsiz.Yaşı  da  bizden  birkaç  yaÅŸ  büyük.  Fakir  bir  aile  Ã§ocuÄŸu..  Lise  birden  tasdikname  almış..    Mahallede  köşe  başı  sohbetindeyiz.  Laf  nerden  geldiyse..  “Ahh..”  diyor  “Bi  ehliyet  alabilsem..Milliyete  gircem.Gazete  dağıtım  ÅŸÃ¶förü  olarak..”  “Hem  hızı  seviyorum..Hem  de  bi  mesleÄŸim  olacak..”  “Kız  da  verirler  mesleÄŸimiz  var  diye.”    Ä°Ã§imden  geçtiÄŸini  biliyorum..  “Yahu  adamın  idealine  bak..ne  kadar  küçük?”  Ehliyet  almak  ve  ÅŸoför  olmak  en  büyük  ideali..  Sonra  sorduÄŸumu  hatırlıyorum:  “Necip  ne  var  ki  ehliyet  almanda  zorluk?..Hem  sen  zaten  araba  kullanmıyor  musun?..  Åžoför  YaÅŸar  aÄŸabeyin  arabasında  görüyoruz  arada  seni..”    Başı  Ã¶nünde,hüzünle  ellerini  Ã¶ne  uzattı..  “Yok  araba  kullanmayla  bitmiyo  iÅŸ..  Görmediniz  mi  ben  iki  elde  de  6  parmakım..  2  küçük  parmağım  var..  6  parmaÄŸa  ehliyet  vermiyolar..”    Taa  o  zamandan  beri,  Aklıma  geldikçe  hüzünlendirir  bu  anı  beni..  Bu  eÅŸekliÄŸi  niye  yaptım  diye  bir  düğüm  olur  boÄŸazımda..    Ä°nsanların,  Hayalleri,arzuları,düşünceleri..  Ä°nançları,kabiliyetleri..  Ã‡ok  ÅŸeyleri  Ã§ok  farklı..    Beklide  yaÅŸamın  güzelliÄŸinin  bir  parçası  da  burada  saklı..  Her  ÅŸeyi  kendi  deÄŸerlerimizle  yargılamak  ne  derece  doÄŸru?    MürÅŸidimizin  sadece  –  akıl-olması  yanında,  Duyguyu  da  bunun  yanına  katarsak  daha  güzel  oluyor  yaÅŸam..    Sadece  akılla  götürseydik  yaÅŸamı,  Güzel  sanatları  kim  yapardı..  Hüzünlü  bir  melodiyi,  Yaratan’ı  iliklerimize  kadar  hissettiren  ney’deki  nefesi..  Kim  bestelerdi..kim  Ã¼fürürdü  sonsuzluk  sevgisini  ruhumuza..    Daha  Ã¶ncede  yazmıştım  bir  kere..  Sargon’da  hafiften  takılmıştı..    YaÅŸamı  sadece  bilimselliÄŸin  yavan  kuruluÄŸunda  yaÅŸamak  Ã§ok  hoÅŸ  olmuyor.  Asla  terk  edemiyeceÄŸimiz  bir  olgu  bilim..  Bizim  gibi  mesleÄŸi  ve  yaptıkları  tamamen  mekaniÄŸe  dayanan,  hiçbir  zanna  kanaate  yer  verilmeyen  bir  meslek  sahibi  bir  insan  olarak  söylüyorum  bunu..    Ama  iyi  ki  duygularımız  var..  Ä°yi  ki  duygulu  insanlarımız  var..  Sanatkar  insanlar  var..    YaÅŸamak  duygusal  olunca  daha  güzel  oluyor..  Hele  güzel  duygular  olursa  bunlar..    Aldostu..    Bütün  güzellikler  güzel  insanların  olsun.

Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!